h1

Για τηv Ρόζα (Μέρος Πρώτο – Όσλο)

Δεκέμβριος 8, 2009

(c) Koines Skepseis 2009, CC BY_SA v.3.0 Generic

Έβαλα το Δεύτερο να παίζει μέσα από το Firefox και άνοιξα τον επεξεργαστή κειμένου.

Πάντα με τρόμαζαν οι άδειες σελίδες: Τη μυθική δεκαετία του 1980 ήταν λευκές με λεπτές γαλάζιες γραμμές και εγώ έπρεπε να τις αντιμετωπίσω με ένα δαγκωμένο HB που έπαιζα αμήχανα στο χέρι μου. Στις αρχές των 1990s, μαύρες σαν την άβυσσο μου έστηναν καρτέρι με τον πράσινο κέρσορα να αναβοσβήνει διστακτικά και το ανεμιστηράκι να διώχνει χρόνο και θερμότητα πάνω από τη σκονισμένη RS 232.

Aρκετά χρόνια αργότερα, αγκαλιά με τον MacBook να μου ζεσταίνει την καρδιά και μ’ ένα πλαστικό ποτήρι γεμάτο νερό να μου κάνει παρέα, κοιτάω αφηρημένα το χιόνι που χάνεται βουβά στα νερά του λιμανιού του Όσλο. Το δωμάτιο του ξενοδοχείου μου είναι σπαρμένο με φορτιστές και καλώδια, ένα iPhone, ένα iPod και μια υγιή δόση από junk food.

Αισθάνομαι λες κι έχω βγει από πίνακα του Μανέτα, αλλά δεν είναι ακριβώς αυτού του είδους η τέχνη που στοιχειώνει τη σκέψη μου…

Πριν από λίγο είδα μια εκπομπή για τη Μαλβίνα και τον Μπονάτσο και ένοιωσα τα Ελληνικά 1990s να εισβάλουν πάλι στη ζωή μου.

– Σας έχουν καταστρέψει αυτά τα 1990s…

…επιμένει να μου θυμίζει η Ρόζα κάθε φορά που οι ενδυματολογικές μου επιλογές γειτνιάζουν απειλητικά με επετειακή εκπομπή του MEGA.

Ενώ οι “Πρωταγωνιστές” παίζουν σε ένα παράθυρο, αρχίζω να ψάχνω στο YouTube για σχετικά βιντεάκια σε  ένα άλλο.

Παλιοσυνήθεια.

Mου κάνει εντύπωση πόσο κοντινά μου φαίνονται όλα αυτά τα αποσπάσματα από εκπομπές που γυρίστηκαν δέκα με δεκαπέντε χρόνια πριν και ζουν τώρα μια δεύτερη ζωή μέσα στο YouTube. Tα σχόλια που διαβάζω στο YouTube με κάνουν να σκεφτώ ότι μάλλον δεν είμαι ο μόνος που γυρίζει πίσω σε όλα αυτές τις εκπομπές, εποχές ή ακόμη και παιχνίδια. Ούτε και ο μόνος που κάνει συνδέσεις με τη σημερινή εποχή ή συγκρίσεις με τωρινούς καλλιτέχνες, όπως ο Λαζόπουλος, που πρόσφατα έκανε αναφορά στις εκπομπές της Μαλβίνας για να γίνει μετά κι ο ίδιος αντικείμενο σύγκρισης με αυτήν από τους χρήστες του YouTube.

Ανήκω σε μια γενιά που αντί για μεταπολίτευση έζησε τη μετάβαση από την Κινηματογραφική Λέσχη του Γιάννη Μπακογιαννόπουλου στους Απαράδεκτους της Δήμητρας Παπαδοπούλου, φορέσε τα τρακτερωτά Timberland ή κάποια μαϊμουδίσιά τους παραλλαγή κι είδε το Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Για όλους εμάς που επιβιώσαμε χωρίς να πάθουμε κάποια ανήκεστο βλάβη από την παρατεταμένη έκθεσή μας σε όλα τα παραπάνω, οι υπηρεσίες web 2.0 δεν είναι παρά ένα παράθυρο πρόσβασης σε κάποιες συλλογικές μνήμες. Μνήμες που ενσωματώνονται σε ταινίες, σειρές, ήχους, εικόνες ή ρούχα και που αποτελούν ουσιαστικά ένα πολύ προσωπικό και ταυτόχρονα κοινό πολιτιστικό κεκτημένο.

-Μα είναι τα σακάκια του Ταμτάκου “κοινό πολιτιστικό κεκτημένο”;

Θα αναρωτιόταν (εύλογα) η Ρόζα, εάν υποθέσουμε ότι ήξερε ποιος είναι ο Ταμτάκος.

Πιστεύω ότι η όποια αμφισβήτηση αφορά στο αν ο Ταμτάκος και τα σακάκια του αφορούν στα 1980s ή στα 1990s κι όχι αν αποτελούν μορφή “κοινού πολιτιστικού κεκτημένου” ή έστω αναφοράς. Εξάλλου, είναι η ένταση κι όχι απαραιτήτως η ποιότητα που καθιστούν κάτι κοινή πολιτιστική αναφορά.

Αλλά θα μου επίτρεψετε να επιχειρηματολογήσω εκτενέστερα πάνω σε αυτό το θέμα στο επόμενο μέρος.

Έως τότε, το σακάκι του Ταμτάκου μπορεί να περιμένει.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: